Alle berichten door Jo Radersma

Hafid Bouazza, verzamelaar van verpapierde zielen

Als schrijver die zich altijd tegen het etiket van ‘allochtone auteur’ heeft verzet, neemt Hafid Bouazza een bijzondere plaats in het Nederlandse literaire landschap in. Kort na de verschijning van zijn debuut De voeten van Abdullah (1996) mengde Bouazza, die in 1977 als zevenjarige met zijn ouders uit Marokko naar Nederland was geëmigreerd, zich in het migrantendebat. ‘Allochtonen met een stem’ was de titel van zijn polemische bijdrage in het letterkundige tijdschrift Vooys.[1] Hierin ironiseert hij de nieuwe interesse van Nederlandse uitgeverijen voor allochtone schrijvers, die hun weliswaar een ‘stem’ geven, maar hen tegelijkertijd tot spreekbuis maken van een groep en daarmee individuele verschillen laten verdwijnen.  Lees verder Hafid Bouazza, verzamelaar van verpapierde zielen

Advertenties

Willem G. Weststeijn. ‘Nabokovs veelgeplaagde en veelgelaagde Pnin’

Vladimir Nabokov is mede dankzij zijn emigratie een beroemd schrijver geworden. Of hij zich, met zijn hoge positie in de Amerikaanse literatuur, ook Amerikaan is gaan voelen, staat echter te bezien. Willem G. Weststeijn herlas zijn roman Pnin, met als hoofdpersoon een Russische emigrant in Amerika, en focuste op Nabokovs ideeën over emigratie en meer in het bijzonder Nabokovs eigen gevoelens daarover.  

Lees verder Willem G. Weststeijn. ‘Nabokovs veelgeplaagde en veelgelaagde Pnin’

Álvaro Enrigue: ‘Borges, microscopisch.’ Vertaling Luc de Rooy

05B_Borges lezing

Paul vertelde me over het glas van Borges op de avond dat ik in Chicago arriveerde. Hij had voor een tijdschrift een verhaal van mij vertaald en ik was daar voor de presentatie van het nummer. We zaten in zijn appartement aan Logan Square, één verdieping onder het appartement dat de uitgevers voor mijn driedaagse verblijf in de stad hadden geregeld. Hij zei het min of meer als volgt: ‘Een vriend van mij heeft een glas waar Borges uit heeft gedronken; hij heeft het mij beloofd, maar ik heb het nog niet opgehaald.’ Het was eind oktober 2012.

Lees verder Álvaro Enrigue: ‘Borges, microscopisch.’ Vertaling Luc de Rooy

‘Verdwaald in Vlaanderen. Over De verloren zoon van Gerard Walschap’

De verloren zoon van Gerard Walschap is een nagenoeg realistische verwerking van de bijbelse parabel. Maar de roman profileert zich ook als een duidelijk protest tegen de Vlaamse kerkelijke autoriteiten en levert forse kritiek op het benauwende kleinburgerlijke Vlaanderen. Hans van Stalen schetst een levendig beeld van eigentijdse literaire visies op Lucas’ parabel, en laat zien dat Walschaps roman daarin een unieke plaats inneemt.

Lees verder ‘Verdwaald in Vlaanderen. Over De verloren zoon van Gerard Walschap’

Hans Bertens: Springlevend postmodernisme in romans van Pfeijffer, De Vries, Verhelst en Jongstra

Download hier de PDF Bertens_Postmodern

Na de hoogtepunten van de jaren zeventig en tachtig – romans van Thomas Pynchon, Robert Coover, Italo Calvino, Georges Perec, John Fowles, D.M. Thomas en vele anderen – raakte het postmodernisme al vrij snel veel van zijn glans kwijt. Marxistische literaire critici zoals Fredric Jameson en Terry Eagleton betoogden dat het postmodernisme niets meer was dan een oppervlakkige en nogal hysterische manifestatie van een zich in ontbinding bevindend late capitalism (een term die in die jaren veel gebruikt werd), terwijl voor de meer traditionele critici de postmodernisten niets te bieden hadden dat de plaats zou kunnen innemen van de humanistische waarden die ze met zoveel dedain afwezen. Het duurde niet lang voordat ook een jongere generatie schrijvers zich tegen hun postmoderne voorgangers keerde, vooral in de Verenigde Staten, waar het postmodernisme ook dominanter was dan in bijvoorbeeld West-Europa. Raymond Carver, David Foster Wallace, Dave Eggers, Jonathan Franzen en anderen lieten zich nogal duidelijk uit over de voos- en holheid van die voorgangers.

Maar dat is allemaal verleden tijd.

Lees verder Hans Bertens: Springlevend postmodernisme in romans van Pfeijffer, De Vries, Verhelst en Jongstra

Hans van Stralen: ‘You’re all alone’. Existentialistische motieven in ‘Twelve Angry Men’ van Reginald Rose

PDF_Stralen, van_Reginald Rose_4 dec 15

Vaak wordt het existentialisme (1935-1960) als een typisch Europese stroming beschouwd, die zich het duidelijkst in Frankrijk en Duitsland heeft gemanifesteerd.[1] Deze situering heeft alles te maken met de twee wereldoorlogen, die zich voornamelijk op dat grondgebied afspeelden, en met een lange traditie van reflexieve filosofie – wijsbegeerte die tot inzicht tracht te komen door reflectie op het pre-reflexieve denken, zoals vanaf Descartes ontvouwd – die in de genoemde landen gedachtegoed heeft verspreid dat door latere existentialisten, zoals Sartre, De Beauvoir en Camus, werd uitgewerkt. Lees verder Hans van Stralen: ‘You’re all alone’. Existentialistische motieven in ‘Twelve Angry Men’ van Reginald Rose