Beriggie #14: Een bibliotheek van allemaal

De Nationale Bibliotheek in Kaapstad, het equivalent van de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag, heeft nieuwe publieke computers, 16 stuks, met gratis internet. Op weg naar mijn bureau bij Bijzondere Collecties loop ik ‘s ochtends altijd langs een rij wachtenden voor de computers. Het valt me op dat er nooit een blanke tussen staat. In mijn statige leeszaal met hoge boekenkasten en rijen oude drukken zie ik daarentegen amper niet-blanken. Lees verder Beriggie #14: Een bibliotheek van allemaal

Advertenties

Arjen Duinker, ‘Ik dacht dat ik je zag – voor Frans Bauer’

 

 

Tel twee vier zes

Tel twee vier zes acht tien

Is je vrouw een zeemeermin

Mijn vrouw is een zeemeermin

Een schitterende staart

Ik geef desgevraagd kwartier

Ja ik kom in je armen

Lees verder Arjen Duinker, ‘Ik dacht dat ik je zag – voor Frans Bauer’

En ze leefden nog lang en ongelukkig

Over Schittering van Margaret Mazzantini

Er was eens een Italiaanse jongen, Costantino. Hij woonde in Rome en was de zoon van een conciërge. Er was eens een andere Italiaanse jongen, Guido. Hij woonde in hetzelfde gebouw en was de zoon van een arts. Ze hielden van elkaar en leefden lang en ongelukkig.

Ziedaar het verhaal van Margaret Mazzantini’s Splendore (2013). De Nederlandse vertaling Schittering (2016, Wereldbibliotheek) is verzorgd door Miriam Bunnik en Mara Schepers. De roman stond op de shortlist van de Europese Literatuurprijs en werd bij verschijnen getipt door het boekenpanel van De Wereld Draait Door. Lees verder En ze leefden nog lang en ongelukkig

Beriggie #13: De Ander praat terug

Het gebeurde zomaar op een zaterdagochtend. Ik las op bed na het ontbijt cursorisch de zoveelste zeventiende-eeuwse beschrijving van ‘Hottentotten’ als ‘noble savages’, primitievelingen tussen mens en dier. Jaja, dacht ik, alweer zo’n stereotype van met dierenvet ingesmeerde en met schaapsdarmen omhangen Afrikaanse wildemannen. Lees verder Beriggie #13: De Ander praat terug

In het land der wonderen

Over Winterse buien van Sana Valiulina

Van veel plaatsen op aarde hebben we een beeld zonder dat we er ooit zijn geweest. Dat beeld ontstaat via boeken, films, foto’s, verhalen van anderen of door ongegronde vooroordelen. Sana Valiulina (1964, Tallinn, Estland) herinnert zich nog precies wanneer haar beeld van Nederland, haar toekomstige vaderland, vorm kreeg. In het openingsessay van Winterse buien, of Ben ik wel geïntegreerd genoeg? (2016, Prometheus) schrijft ze:

Mijn eerste kennismaking met Nederland verliep via het geschreven woord. Ik was een jaar of tien, en op een dag dat ik me verveelde pakte ik een boek uit de grote boekenkast van mijn vader. Het land der wonderen heette het, het boek dat het wonderland genaamd Gollandija tevoorschijn toverde.

Of ze toen al dacht aan een mogelijk leven in dat land, weet ze niet meer,

Maar het was een stil begin van een lange romance tussen mij en het land waarvan de naam in het Russisch – Gol-lan-di-ja – een vrouwelijke uitgang heeft, en met die dubbele ‘l’ in het midden, op de wielen van de naburige ‘o’ en de ‘a’, eindeloos in je mond rolt, zoals de ronde kazen op de Goudse markt.

Lees verder In het land der wonderen

‘Ik like Oekraïne’

De hedendaagse Oekraïense literatuur in vogelvlucht
Door Tobias Wals

– Oké, kijk, het gaat hierom… De uitgeverij is bezig met een speciaal project, je snapt zelf wel voor welke dag – een boek met als thema: ‘Waarom ik van Oekraïne houd’. Het moet een bundel worden waar onze bekendste schrijvers aan meewerken, jij bent toch ook bekend? Schrijf dus op waarom je van Oekraïne houdt. Wat je maar wil – een verhaal, een schets, etc… Zolang er maar relevante motieven aan bod komen. Heb je daar tijd voor?

– En wat als ik niet van Oekraïne houd? vroeg ik.

– Nou ja… schaterde Ihor, dan schrijf je dat je er niet van houdt.

Uit Oleksi Volkovs verhaal ‘Señor Robinson’.

Op 24 augustus 2016 vierde Oekraïne vijfentwintig jaar onafhankelijkheid. De Kievse uitgeverij Nora-Droek publiceerde ter gelegenheid van het jubileum de verhalenbundel ‘Ik like Oekraïne’ (Я like Україну). Geen slecht idee – sinds Euromajdan in 2014 een einde maakte aan het regime van de pro-Russische president Janoekovytsj viert het patriottisme hoogtij in Oekraïne. Het zijn gouden tijden voor producenten van blauw-gele vlaggen en vysjyvanka’s, traditionele hemden met borduursels. Ook uitgevers proberen munt te slaan uit deze vaderlandsliefde. Lees verder ‘Ik like Oekraïne’